Τα Πυροτεχνήματα της Χαράς

576

Όπως κάθε χριστιανός που σέβεται τον τίτλο του έτσι κι εγώ -που θέλω να λέγομαι πιστή – φέτος το Πάσχα είπα να πάω στην εκκλησία για να παρακολουθήσω live τη λειτουργία της Ανάστασης και όχι απο την τηλεόραση, όπως έκανα τις προηγούμενες χρονιές μόνο και μόνο για ν’αποφύγω τον πολύ κόσμο. Έπιασα λοιπόν αγκαζέ τη μανούλα μου και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε πεζοπορικά προς ένα μοναστήρι που έχει εδώ κοντά.

Είπαμε, αφού το κάνουμε που το κάνουμε ας το κάνουμε και κατανυκτικά! Όλα καλά και ωραία στην αρχή – μέχρι και θέση βρήκα για τη μαμά μέσα σε τόσο κόσμο, μην πιαστούν τα πόδια της από την ορθοστασία. Όλα καλά κι ωραία μέχρι να πει ο παπάς το »Χριστός Ανέστη» που περιμένουμε όλοι για να αρχίσουμε να φιλιόμαστε, να ευχόμαστε και να παίζουμε αυγομαχίες. Πριν καλά καλά τελειώσει τη φράση ο ιερεύς αρχίζουν και μπαμ και μπαμ και μπαμ και μπαμ, πολλά μπαμ, εκκωφαντικά, τόσο που σκεπάστηκε η φωνή του ιερέως – ήταν και από μεγάφωνο – τόσο που νόμισα πως κάτι πολύ σημαντικό συνέβη, λες να ξανάρθαν οι γερμανοί; αναρωτήθηκα. Δεν μπόρεσα ν’αντισταθώ, δεν μ’αφηνε ο θόρυβος, απομακρύνθηκα να δω τι συμβαίνει. Φυσικα και δεν ήμουν η μόνη που απομακρύνθηκε για να δει… Εγώ, όπως είπαμε, είμαι πιστή ωστόσο προτιμώντας κάθε χρόνο να παρακολουθώ τη λειτουργια στην τηλεόραση ποτέ δεν είχα ακούσει τις ριπές των πυροτεχνημάτων αληθινά.

Σοβαρολογώ, με είχαν πιάσει τα αυτιά μου, νόμιζα πως θα κουφαθώ, έκανα μια κίνηση να φύγω αλλά το θέαμα ήταν μαγευτικό ήταν τόσο όμορφο που αν και κόντευε να μου’ρθει πονοκέφαλος ήθελα να κάτσω να τα δω, να τα δώ όλα, αχ να μην τελειώσουν, τί όμορφα που είναι…. Ήταν σαν πολύχρωμα αστέρια, βροχές πολύχρωμων αστεριών, πολλές φορές σκάγανε και δυο-δυο και είτε μπλέκονταν τα χρώματα είτε το ένα έσκαγε πιο πάνω και το άλλο πιο κάτω. Από το μοναστήρι φαίνεται κάτω όλη η αττική κοιλάδα, είχα λοιπόν το θέαμα και από άλλες εκρήξεις σε κοντινές γειτονιές. Παιδιά, ήταν θεαματικό, να είσαι σε υψόμετρο – μη φανταστείτε κανένα δυσθεώρητο ύψος φυσικά – και να βλέπεις αριστερά, δεξιά, μπροστά, διαγώνια να εκρήγνεινται τα πυροτεχνηματα! Ουάου σας λέω!!!

Κάποια στιγμή, παλαιότερα, όσο ήμουν ακόμα στο σχολείο, θέλησα να μάθω πώς φτιάχνονται. Μμμμ δεν ειναι και τοσο ευκολο ίσως όχι στην παρασκευή οσο στην εύρεση των υλικών…Άντε τώρα να βρεις θειούχο αντιμμώνιο… Θυμάμαι να διάβασα ότι πυροτεχνήματα δημιουργούνται με την καύση ενός μείγματος χημικών ουσιών οι οποίες όταν θερμαίνονται εκπέμπουν χρωματιστό φως. Εντάξει το αφήνω καλύτερα σε ειδικούς, ειδικότερους από μένα. Έχω ακούσει πως οι κινέζοι έχουν μεγάλη φαντασία σε κάτι τέτοια. Και μεις αυτά που χρησιμοποιούμε μάλλον τα κινέζικα είναι. Εγώ προτιμώ μακράν να τα βλέπω να σκάνε. Και να γεμίζουν χρωματιστά αστεράκια τον ουρανό. Με κάθε ευκαιρία. Όχι μόνο στην Ανάσταση. Και άλλωτε. Αντε παιδιά. Ανάψτε κανένα. Εγώ φοβάμαι…